دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۵۸

آخر کی شود از آن لقا سیر — آخر کی شود ز باغ ما سیر

ای عدل تو کرده چرخ را سبز — وی لطف تو کرده باغ را سیر

رو بنمایید ای ظریفان — کز جان خودیم بی‌شما سیر

آن نقل هزارمن بریزید — تا گردد هر کجا گدا سیر

در بزم رضای تست نقلی — وز وی دل و چشم انبیا سیر

کی گردد سیر ماهی از آب — کی گردد خلق از خدا سیر

مشتاب مرو که کیمیایی — تا مس بچرد ز کیمیا سیر

خوانی دگرست غیر این خوان — تا لوت خورند اولیا سیر

تا ذوق جفاش دید جانم — در عشق جفاست از وفا سیر

کز ملکت سیر شد سلیمان — و ایوب نگشت از بلا سیر

چه مکر و چه نعل باژگونه‌ست — خود گرسنه نادرست یا سیر

خاموش کن و دغا رها کن — آخر نشدی از این دغا سیر