دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۶۰

عاشقی در خشم شد از یار خود معشوق وار — گازری در خشم گشت از آفتاب نامدار

وانگهان چون گازری از گازران درویشتر — وانگهان چون آفتابی آفتاب هر دیار

ناز گازر چون بدید آن آفتاب از لطف خود — ابر پیش آورد اینک گازری با کار و بار

گفت تا گازر نخندد من برون نایم ز ابر — تا دل او خوش نگردد من نباشم برقرار

دسته دسته جامه‌های گازران از کار ماند — تا پدید آید که گازر اختیارست اختیار

هر کی باشد عاشق آن آفتاب از جان و دل — سر ز خاک پای گازر برندارد زینهار

گویم آن گازر که باشد شمس تبریزی و بس — کز برای او برآید آفتاب از هر کنار