دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۶۷

سر برآور ای حریف و روی من بین همچو زر — جان سپر کردم ولیکن تیر کم زن بر سپر

این جگر از تیرها شد همچو پشت خارپشت — رحم کردی عشق تو گر عشق را بودی جگر

من رها کردم جگر را هرچ خواهد گو بشو — بر دهانم زن اگر من زین سخن گویم دگر

بنده ساقی عشقم مست آن دردی درد — گوشه‌ای سرمست خفتم فارغم از خیر و شر

گر بیاید غم بگویم آنک غم می‌خورد رفت — رو به بازار و ربابی از برای من بخر