دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۷۷

آفتابی برآمد از اسرار — جامه‌شویی کنیم صوفی‌وار

تن ما خرقه‌ای‌ست پُر تضریب — جان ما صوفی‌یست معنی‌دار

خرقهٔ پُر ز بند روزی چند‌، — جان و عشق است تا ابد بر کار

به سر توست شاه را سوگند — با چنین سر چه می‌کنی دستار‌؟

چون رخ توست ماه را قبله — با چنین رخ چه می‌کنی گلزار‌؟

توبه‌ها کرده بودی ای نادان — گشته بودی ز عاشقی بیزار

عشق ناگه جمال خود بنمود — توبه سودت نکرد و استغفار

این جهان همچو موم رنگارنگ — عشق چون آتشی عظیم شرار

موم و آتش چو گشت همسایه — نقش و رنگش فنا شود ناچار

گر بگویم دگر فنا گردی — ور نگویم‌، نمی‌گذارد یار

جنه الروح عشق خالقها — منه تجری جمیعه الانهار

منه تصفر خضره الاوراق — منه تخضر اغصن الاشجار

منه تحمر و جنه المعشوق — منه تصفر و جنه الاحرار

منه تهتز صوره المسرور — منه یبکی الکئیب بالاسحار

ان فی العشق فسحه الارواح — ان فی ذاک عبره الابصار

ذبت فی العشق کی اعاینه — ما کفی ان اراه باثار

ان اثار تعجب اثار — ان الاسرار تستر الاسرار

کثره الحجب لا تحجبنی — ان ذکراک تخرق الاستار