دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۹۵

سوی خانه خویش آمد عشق آن عاشق نواز — عشق دارد در تصور صورتی صورت گداز

خانه خویش آمدی خوش اندرآ شاد آمدی — از در دل اندرآ تا پیشگاه جان بتاز

ذره ذره از وجودم عاشق خورشید توست — هین که با خورشید دارد ذره‌ها کار دراز

پیش روزن ذره‌ها بین خوش معلق می‌زنند — هر که را خورشید شد قبله چنین باشد نماز

در سماع آفتاب این ذره‌ها چون صوفیان — کس نداند بر چه قولی بر چه ضربی بر چه ساز

اندرون هر دلی خود نغمه و ضربی دگر — پای کوبان آشکار و مطربان پنهان چو راز

برتر از جمله سماع ما بود در اندرون — جزوهای ما در او رقصان به صد گون عز و ناز

شمس تبریزی توی سلطان سلطانان جان — چون تو محمودی نیامد همچو من دیگر ایاز