دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۱۷

الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودش — گر بستیزد برود عشق تو برهم زندش

از دل و جان برکندش لولی و منبل کندش — سیل درآید چو گیا هر طرفی می‌بردش

اوست یقین رهزن تو خون تو در گردن تو — دور شو از خیر و شرش دور شو از نیک و بدش

باده خوری مست شوی بی‌دل و بی‌دست شوی — بیست سلامت بودش درکشدش خوش خوردش

پای در این جوی نهی تا به قیامت نرهی — هر که در این موج فتد تا لب دریا کشدش

گول شود هول شود وز همه معزول شود — دست نگیرد هنرش سود ندارد خردش

ای دم تو دام خمش بی‌گنهان را بمکش — ای رخ تو باده هش مست کند تا ابدش