دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۰۲

ما دو سه مست خلوتی، جمع شدیم این طرف — چون شتران رو به رو، پوز نهاده در علف

هر طرفی همی رسد، مست و خراب جوق جوق — چون شتران مست‌لب، سست فکنده، کرده کف

خوش بخورید کاشتران ره نبرند سوی ما — زآنک به وادی اندرند، ما سر کوه بر شرف

گر چه درازگردنند، تا سر کوه کی رسند؟ — ور چه که عف‌عفی کنند، غم نخوریم ما ز عف

بحر اگر شود جهان، کشتی نوح اندریم — کشتی نوح کی بوَد، سخرهٔ آفت و تلف؟

جمله جهان‌پرست غم، در پیِ منصب و درم — ما خوش و نوش و محترم، مست خرف در این کنف

کان زمردیم ما، آفت چشم مار غم — آنک اسیر غم بود، حصه اوست وا اَسَف

مطرب عارفان بیا، مست شدند عارفان — زود بگو رباعیی، پیش درآ، بگیر دف

باد به بیشه درفکن، بر سر هر درخت زن — تا که شوند سرفشان، شاخ درخت صف به صف

ابله اگر زنخ زند، تو ره عشق گم مکن — عشق، حیاتِ جان بوَد، مرده بوَد دگر حرف

چون غزلی به سر بری، مدحت شمس دین بگو — از تبریز یاد کن، کوری خصم ناخلف