دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۸۱

هرگز ندانم راندن مستی که افتد بر درم — در خانه گر می باشدم پیشش نهم با وی خورم

مستی که شد مهمان من جان منست و آن من — تاج من و سلطان من تا برنشیند بر سرم

ای یار من وی خویش من مستی بیاور پیش من — روزی که مستی کم کنم از عمر خویشش نشمرم

چون وقف کردستم پدر بر باده‌های همچو زر — در غیر ساقی ننگرم وز امر ساقی نگذرم

چند آزمایم خویش را وین جان عقل اندیش را — روزی که مستم کشتیم روزی که عاقل لنگرم

کو خمر تن کو خمر جان کو آسمان کو ریسمان — تو مست جام ابتری من مست حوض کوثرم

مستی بیاید قی کند مستی زمین را طی کند — این خوار و زار اندر زمین وان آسمان بر محترم

گر مستی و روشن روان امشب مخسب ای ساربان — خاموش کن خاموش کن زین باده نوش ای بوالکرم