دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۲

دولتی همسایه شد همسایگان را الصلا — زین سپس باخود نماند بوالعلی و بوالعلا

عاقبت از مشرق جان تیغ زد چون آفتاب — آن که جان می‌جست او را در خلا و در ملا

آن ز دور آتش نَماید چون رَوی نوری بوَد — همچنان که آتشِ موسی برای ابتلا

الصلا پروانه‌جانان قصدِ آن آتش کنید — چون بلی گفتید اول درروید اندر بلا

چون سمندر در میان آتشش باشد مقام — هر که دارد در دل و جان این چنین شوق و ولا