دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۴۶

در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما — محومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما

بادِ باده برگمار از لطف خود تا برپرد — در هوا ما را که تا خفّت پذیرد سنگ ما

بر کمیت می تو جان را کن سوار ِراه عشق — تا چو یک گامی بود بر ما دو صد فرسنگ ما

وارهان این جان ما را تو به رطلی می از آنک — خون چکید از بینی و چشمِ دلِ آونگ ما

ساقیا تو تیزتر رو این نمی‌بینی که بس ؟ — می‌دود اندر عقبْ اندیشه‌های لنگِ ما ؟

در طرب اندیشه‌ها خرسنگ باشد جان‌گداز — از میانِ راه برگیرید این خرسنگِ ما

در نوای عشق شمس الدین تبریزی بزن — مطرب تبریز در پرده‌ عشاقی چنگ ما