دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۹۶

چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم — یار تنهاماندگان را دم به دم می خواندیم

جمله یاران چون خیال از پیش ما برخاستند — ما خیال یار خود را پیش خود بنشاندیم

ساعتی از جوی مهرش آب بر دل می زدیم — ساعتی زیر درختش میوه می افشاندیم

ساعتی می کرد بر ما شکر و گوهر نثار — ساعتی از شکر او ما مگس می راندیم

چون خیال او درآمد بر درش دربان شدیم — چون خیال او برون شد ما در این درماندیم