دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۰۳

چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم — گرم در کار آمدم موقوف مطرب نیستم

همچو سایه بر طوافم گرد نور آفتاب — گه سجودش می کنم گاهی به سر می ایستم

گه درازم گاه کوته همچو سایه پیش نور — جمله فرعونم چو هستم چون نیم موسیستم

من میان اصبعین حکم حقم چون قلم — در کف موسی عصا گاهی و گه افعیستم

عشق را اندیشه نبود زانک اندیشه عصاست — عقل را باشد عصا یعنی که من اعمیستم

روح موقوف اشارت می بنالد هر دمی — بر سر ره منتظر موقوف یک آریستم

چون از این جا نیستم این جا غریبم من غریب — چون در این جا بی‌قرارم آخر از جاییستم