دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۰۵

بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم — بده ای حاتم مستان قدح زفت به دستم

هله ای سرده مستان به غضب روی مگردان — که من از عربده ناگه قدحی چند شکستم

چه کم آید قدح آن را که دهد بیست سبوکش — بشکن شیشه هستی که چو تو نیست پرستم

تو مپرسم که کیی تو بده آن ساغر شش سو — چو شدم مست ببینی چه کسستم چه کسستم

چو من از باده پرستی شده‌ام غرقه مستی — دگرم خیره چه جویی که من از جوی تو جستم

بده ای خواجه بابا مکن امروز محابا — که رگ غصه بریدم ز غم و غصه برستم

چو منم سایه حسنت بکنم آنچ بکردی — چو بخوردی تو بخوردم چو نشستی تو نشستم

منم آن مست دهلزن که شدم مست به میدان — دهل خویش چو پرچم به سر نیزه ببستم

خمش ار فانی راهی که فنا خامشی آرد — چو رهیدیم ز هستی تو مکن باز به هستم