دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۰۹

چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم — دو جهان را و نهان را همه از کار برآرم

ز پس کوه برآیم علم عشق نمایم — ز دل خاره و مرمر دم اقرار برآرم

ز تک چاه کسی را تو به صد سال برآری — من دیوانه بی‌دل به یکی بار برآرم

چو از آن کوه بلندم کمر عشق ببندم — ز کمرگاه منافق سر زنار برآرم

بر من نیست من و ما عدمم بی‌سر و بی‌پا — سر و دل زان بنهادم که سر از یار برآرم

به تو دیوار نمایم سوی خود در بگشایم — به میان دست نباشد در و دیوار برآرم

تا چه از کار فزایی سر و دستار نمایی — که من از هر سر مویی سر و دستار برآرم

تو ز بی‌گاه چه لنگی ز شب تیره چه ترسی — که من از جانب مغرب مه انوار برآرم

تو ز تاتار هراسی که خدا را نشناسی — که دو صد رایت ایمان سوی تاتار برآرم

هله این لحظه خموشم چو می عشق بنوشم — زره جنگ بپوشم صف پیکار برآرم

هله شمس الحق تبریز ز فراق تو چنانم — که هیاهوی و فغان از سر بازار برآرم