دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۲۶

فلکا بگو که تا کی گله‌های یار گویم — نبود شبی که آیم ز میان کار گویم

ز میان او مقامم کمر است و کوه و صحرا — بجهم از این میان و سخنِ کنار گویم

ز فراق گلستانش چو در امتحان خارم — برهم ز خار چون گل سخن از عذار گویم

همه بانگ زاغ آید به خرابه‌های بهمن — برهم از این چو بلبل صفت بهار گویم

گرهی ز نقد غنچه بنهم به پیش سوسن — صفتی ز رنگ لاله به بنفشه زار گویم

بکشد ز کبر دامن دل من چو دلبر آید — بدرد نظر گریبان چو ز انتظار گویم

بنهد کلاه از سر خم خاص خسروانی — بجهد ز مهر ساقی چو من از خمار گویم