دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۰۳

بخت نگار و چشم من هر دو نخسبد در زمن — ای نقش او شمع جهان ای چشم من او را لگن

چشم و دماغ از عشق تو بی‌خواب و خور پرورده شد — چون سرو و گل هر دو خورند از آب لطفت بی‌دهن

ای کار جان پاک از عبث روزی جان پاک از حدث — هر لحظه زاید صورتی در شهر جان بی‌مرد و زن

هر صورتی به از قمر شیرینتر از شهد و شکر — با صد هزاران کر و فر در خدمت معشوق من

حیران ملک در رویشان آب فلک در جویشان — ای دل چو اندر کویشان مست آمدی دستی بزن

زان ماه روی مه جبین شد چون فلک روی زمین — المستغاث ای مسلمین زین نقش‌های پرفتن