دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۰۷

ای بس که از آواز دش وامانده‌ام زین راه من — وی بس که از آواز قش گم کرده‌ام خرگاه من

کی وارهانی زین قشم کی وارهانی زین دشم — تا دررسم در دولتت در ماه و خرمنگاه من

هر چند شادم در سفر در دشت و در کوه و کمر — در عشقت ای خورشیدفر در گاه و در بی‌گاه من

لیکن گشاد راه کو دیدار و داد شاه کو — خاصه مرا که سوختم در آرزوی شاه من

تا کی خبرهای شما واجویم از باد صبا — تا کی خیال ماهتان جویم در آب چاه من

چون باغ صد ره سوختم باز از بهار آموختم — در هر دو حالت والهم در صنعت الله من