دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۱۱

خوش می گریزی هر طرف از حلقه ما نی مکن — ای ماه برهم می زنی عهد ثریا نی مکن

تو روز پرنور و لهب ما در پی تو همچو شب — هر جا که منزل می کنی آییم آن جا نی مکن

ای آفتابی در حمل باغ از تو پوشیده حلل — بی تو بماند از عمل در زخم سرما نی مکن

ای آفتابت دایه‌ای ما در پیت چون سایه‌ای — ای دایه بی‌الطاف تو ماندیم تنها نی مکن