دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۱۳

کو خر من کو خر من پار بمرد آن خر من — شکر خدا را که خرم برد صداع از سر من

گاو اگر نیز رود تا برود غم نخورم — نیست ز گاو و شکمش بوی خوش عنبر من

گاو و خری گر برود باد ابد در دو جهان — دلبر من دلبر من دلبر من دلبر من

حلقه به گوش است خرم گوش خر و حلقه زر — حیف نگر حیف نگر وازر من وازر من

سر کشد و ره نرود ناز کند جو نخورد — جز تل سرگین نبود خدمت او بر در من

گاو بر این چرخ بر این گاو دگر زیر زمین — زین دو اگر من بجهم بخت بود چنبر من

رفتم بازار خران این سو و آن سو نگران — از خر و از بنده خر سیر شد این منظر من

گفت کسی چون خر تو مرد خری هست بخر — گفتم خاموش که خر بود به ره لنگر من