دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۵۳

چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من — از آن شادی بیاید جان نهان افتد به پای من

وگر روزی در آن خدمت کنم تقصیر ناگاهان — شود جان خصم جان من کند این دل سزای من

سحرگاهی دعا کردم که جانم خاک پای او — شنیدم نعره آمین ز جان اندر دعای من

چگونه راه برد این دل به سوی دلبر پنهان — چگونه بوی برد این جان که هست او جان فزای من

یکی جامی به پیشم داشت و من از ناز گفتم نی — بگفتا نی مگو بستان برای من برای من

چو یک قطره چشیدم من ز ذوق اندرکشیدم من — یکی رطلی که شد بویش در این ره رهنمای من