دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۵۸

چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من — از آن شادی بیاید جان نهان افتد به پای من

وگر روزی در آن خدمت کنم تقصیر چون خامان — شود دل خصم جان من کند هجران سزای من

سحرگاهان دعا کردم که این جان باد خاک او — شنیدم نعره آمین ز جان اندر دعای من

چگونه راه برد این دل به سوی دلبر پنهان — چگونه بوی برد این جان که هست او جان فزای من

یکی جامی به پیش آورد من از ناز گفتم نی — بگفتا نی مگو بستان برای اقتضای من

چو از صافش چشیدم من مرا درداد یک دردی — یکی دردی گران خواری که کامل شد صفای من