دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۷

از سینه پاک کردم افکار فلسفی را — در دیده جای کردم اشکال یوسفی را

نادر جمال باید کاندر زبان نیاید — تا سجده راست آید مر آدم صفی را

طوری چگونه طوری نوری چگونه نوری — هر لحظه نور بخشد صد شمع منطفی را

خورشید چون برآید هر ذره رو نماید — نوری دگر بباید ذرات مختفی را

اصل وجودها او دریای جودها او — چون صید می‌کند او اشیاء منتفی را