دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۴۶

کاشکی از غیر تو آگه نبودی جان من — خود ندانستی به جز تو جان معنی دان من

تا نه ردی کردمی و نی تردد نی قبول — بودمی بی‌دام و بی‌خاشاک در عمان من

غیر رویت هر چه بینم نور چشمم کم شود — هر کسی را ره مده ای پرده مژگان من

سخت نازک گشت جانم از لطافت‌های عشق — دل نخواهم جان نخواهم آن من کو آن من

همچو ابرم روترش از غیرت شیرین خویش — روی همچون آفتابت بس بود برهان من

رو مگردان یک زمان از من که تا از درد تو — چرخ را بر هم نسوزد دود آتشدان من

تا خموشم من ز گلزار تو ریحان می برم — چون بنالم عطر گیرد عالم از ریحان من

من که باشم مر تو را من آنک تو نامم نهی — تو کی باشی مر مرا سلطان من سلطان من

چون بپوشد جعد تو روی تو را ره گم کنم — جعد تو کفر من آمد روی تو ایمان من

ای به جان من تو از افغان من نزدیکتر — یا فغانم از تو آید یا توی افغان من