دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۶۲

یار خود را خواب دیدم ای برادر دوش من — بر کنار چشمه خفته در میان نسترن

حلقه کرده دست بسته حوریان بر گرد او — از یکی سو لاله زار و از یکی سو یاسمن

باد می زد نرم نرمک بر کنار زلف او — بوی مشک و بوی عنبر می رسید از هر شکن

مست شد باد و ربود آن زلف را از روی یار — چون چراغ روشنی کز وی تو برگیری لگن

ز اول این خواب گفتم من که هم آهسته باش — صبر کن تا باخود آیم یک زمان تو دم مزن