دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۶۴

شمس دین بر یوسفان و نازنینان نازنین — بر سر جمله شهان و سرفرازان نازنین

بر سران و سروران صد سر زیاده جاه او — در میان واصلان لطف رحمان نازنین

او به اوصاف الهی گشته موصوف کمال — بر سریر و بر سران تخت سلطان نازنین

بزم را از وی جمال و رزم را از وی جلال — هم به بزم و هم به رزم لطف کیهان نازنین

پیش او بنهاد مفتاح خزاین‌های خاص — کرده از عشق و محبت‌هاش یزدان نازنین

در میان صد هزاران ماه او تابان چو خور — وصف او اندر میان وصف شاهان نازنین

آنک خاک پاش شد او بر سران شد سرفراز — مست او اندر میان جمله مستان نازنین

اندر آن موجی که خاصان بر حذر باشند از آن — اندر آن موج خطر او خفته استان نازنین