دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۱۶

تن مزن ای پسر خوش دم خوش کام بگو — بهر آرام دلم نام دلارام بگو

پرده من مدران و در احسان بگشا — شیشه دل مشکن قصه آن جام بگو

ور در لطف ببستی در اومید مبند — بر سر بام برآ و ز سر بام بگو

ور حدیث و صفت او شر و شوری دارد — صفت این دل تنگ شررآشام بگو

چونک رضوان بهشتی تو صلایی درده — چونک پیغامبر عشقی هله پیغام بگو

آه زندانی این دام بسی بشنودیم — حال مرغی که برسته‌ست از این دام بگو

سخن بند مگو و صفت قند بگو — صفت راه مگو و ز سرانجام بگو

شرح آن بحر که واگشت همه جان‌ها او است — که فزون است ز ایام و ز اعوام بگو

ور تنور تو بود گرم و دعای تو قبول — غم هر ممتحن سوخته خام بگو

شکر آن بهره که ما یافته‌ایم از در فضل — فرصت ار دست دهد هم بر بهرام بگو

وگر از عام بترسی که سخن فاش کنی — سخن خاص نهان در سخن عام بگو

ور از آن نیز بترسی هله چون مرغ چمن — دم به دم زمزمه بی‌الف و لام بگو

همچو اندیشه که دانی تو و دانای ضمیر — سخنی بی‌نقط و بی‌مد و ادغام بگو