دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۵۵

بنشسته به گوشه‌ای دو سه مست ترانه گو — ز دل و جان لطیفتر شده مهمان عنده

ز طرب چون حشر شود سرشان مستتر شود — فتد از جنگ و عربده سر مستان میان کو

ز اشارات روحشان ز صباح و صبوحشان — عسل و می روان شود به چپ و راست جوی جو

نفسیشان معانقه نفسیشان معاشقه — نفسی سجده طرب نفسی جنگ و گفت و گو

نفسی یار قندلب شکرین شکرنسب — به چنین حال بوالعجب تو از ایشان ادب مجو

به خدا خوب ساقیی که وفادار و باقیی — به حلیمی گناه جو به طبیعت نشاط خو

قدحی دو ز دست خود بده ای جان به مست خود — هله تا راز آسمان شنوی جمله مو به مو

تو بر او ریز جام می که حجاب وی است وی — هله تا از سعادتت برهد اوی او ز او

چو خرد غرق باده شد در دولت گشاده شد — سر هر کیسه کرم بگشاید که انفقوا

بهل آن پوست، مغز بین صنم خوب نغز بین — هله بردار ابر را ز رخ ماه تو به تو

پس از این جمله آب‌ها نرود جز بجوی ما — من سرمست می‌کشم ز فراتش سبو سبو

من و دلدار نازنین خوش و سرمست همچنین — به گلستان جان روان ز گلستان رنگ و بو

نظری کن به چشم او به جمال و کرشم او — نظری کن به خال او به حق صحبت ای عمو

تو اگر در فرح نه‌ای که حریف قدح نه‌ای — چه برد طفل از لبش چو بود مست لبلبو

چو شدی محرم فلک سبک ای یار بانمک — بنگر ذره ذره را زده زیر بغل کدو

چو تف آفتاب زد ره ذرات بی‌عدد — بشکافید پرده شان نپذیرد دگر رفو

به لبانت ز دست شد سر او باز مست شد — زند او باز این زمان چو کبوتر بقوبقو

تو بخسپی و عشق و دل گذران بی ز غش و غل — ز ره خواب بر فلک خوش و سرمست دو به دو

بخورند از نخیل جان که ندیده‌ست انس و جان — رطب و تمر نادری که نگنجد در این گلو

که ابیت بمهجتی شرفا عند سیدی — ز طعام و شراب حق بخورم اندر آن غلو

هله امشب به خانه رو که دل مست شد گرو — چو شود روز خوش بیا شنو این را تمام تو

تو بگو باقی غزل که کند در همه عمل — که توی عشق و عشق را نبود هیچ کس عدو

تو بگو کآب کوثری خوش و نوش و معطری — همه را سبز کن طری و ز پژمردگی بشو