دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۵۷

قلم از عشق بشکند چو نویسد نشان تو — خردم راه گم کند ز فراق گران تو

کی بود همنشین تو کی بیابد گزین تو — کی رهد از کمین تو کی کشد خود کمان تو

رخم از عشق همچو زر ز تو بر من هزار اثر — صنما سوی من نگر که چنانم به جان تو

چو خلیل اندر آتشم ز تف آتشت خوشم — نه از آنم که سر کشم ز غم بی‌امان تو

بگشا کار مشکلم تو دلم ده که بی‌دلم — مکن ای دوست منزلم به جز از گلستان تو

کی بیاید به کوی تو صنما جز به بوی تو — سبب جست و جوی تو چه بود گلفشان تو

مَلَک و مردم و پری مَلِک و شاه و لشکری — فلک و مهر و مشتری خجل از آستان تو

چو تو سیمرغ روح را بکشانی در ابتلا — چو مگس دوغ درفتد به گه امتحان تو

ز اشارات عالیت ز بشارات شافیت — مَلِکی گشته هر گدا به دم ترجمان تو

همه خلقان چو مورکان به سوی خرمنت دوان — همه عالم نواله‌ای ز عطاهای خوان تو

به نواله قناعتی نکند جان آن فتی — که طمع دارد از قضا که شود میهمان تو

چه دواها که می‌کند پی هر رنج گنج تو — چه نواها که می‌دهد به مکان لامکان تو

طمع تن نوال تو طمع دل جمال تو — نظر تن بنام تو هوس دل بنان تو

جهت مصلحت بود نه بخیلی و مدخلی — به سوی بام آسمان پنهان نردبان تو

به امینان و نیکوان بنمودی تو نردبان — که روان است کاروان به سوی آسمان تو

خمش ای دل دگر مگو دگر اسرار او مجو — که ندانی نهان آن که بداند نهان تو

تو از این شهره نیشکر مطلب مغز اندرون — که خود از قشر نیشکر شکرین شد لبان تو

شه تبریز شمس دین که به هر لحظه آفرین — برساد از جناب حق به مه خوش قران تو