دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۶۳

یا قمرا لوعه للقمرین سکن — حلت علی حریمهم فی خطر لیمنوا

یا شجرا غصونه فوق سماء وهمنا — هز هز فی قلوبنا مرحمه لنجتنوا

هر کی تو گردنش زدی گشت درازگردن او — خرمن هر کی سوختی گشت بزرگ خرمن او

هر کی سرش شکافتی سر بفراخت بر فلک — هر کی تو در چهش کنی یافت جهان روشن او

یا بلدا مخلدا افلح من ثوی به — للبرکات مطلع للثمرات معدن

یا سحرا منورا لیس عقیبه دجی — افلح کل منظر ذاک به مزین

هر کی طرب رها کند پشت سوی وفا کند — بازکشاندش به خود با کرم مفتن او

می‌کشدش که ای رهی از کف من کجا رهی — رو به من آورید هین ها الذین آمنوا

جاء اوان وصلنا یلحقنا باصلنا — شممنا عبیره فانتهضوا لتیقنوا

ما بقی انسلاخنا ان هنا مناخنا — فی عرفات معشر ابتکروا و احسنوا

پند نگار خود شنو از بر او برون مرو — ای دل و دیده دیده‌ای ای دل و دیده من او

پیش خودم همی‌نشان بر سر من همی‌فشان — تا ز تو لاف می‌زنم کم بگرفت دامن او

قد نطق الهوی اسکتوا استمعوا و انصتوا — ان لسان نطقنا عند لقاه الکن

بستم من دهان خود دل بگشاد صد دهان — بهر دل تو تن زدم بس بودم نوازن او

در گل و در شکر نشین بهر خدای لطف بین — سیب و انار تازه چین کمد در فشاندن او