دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۵۶

هم نظری هم خبری هم قمران را قمری — هم شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکری

هم سوی دولت درجی هم غم ما را فرجی — هم قدحی هم فرحی هم شب ما را سحری

هم گل سرخ و سمنی در دل گل طعنه زنی — سوی فلک حمله کنی زهره و مه را ببری

چند فلک گشت قمر تا به خودش راه دهی — چند گدازید شکر تا تو بدو درنگری

چند جنون کرد خرد در هوس سلسله‌ای — چند صفت گشت دلم تا تو بر او برگذری

آن قدح شاده بده دم مده و باده بده — هین که خروس سحری مانده شد از ناله گری

گر به خرابات بتان هر طرفی لاله رخی است — لاله رخا تو ز یکی لاله ستان دگری

هم تو جنون را مددی هم تو جمال خردی — تیر بلا از تو رسد هم تو بلا را سپری

چونک صلاح دل و دین مجلس دل را شد امین — مادر دولت بکند دختر جان را پدری