دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۶۷

کعبه طواف می‌کند بر سر کوی یک بتی — این چه بتی است ای خدا این چه بلا و آفتی

ماه درست پیش او قرص شکسته بسته‌ای — بر شکرش نبات‌ها چون مگسی است زحمتی

جمله ملوک راه دین جمله ملایک امین — سجده کنان که ای صنم بهر خدای رحمتی

اهل هزار بحر و کف گوهر عشق را صدف — زان سوی عزت و شرف سخت بلندهمتی

او است بهشت و حور خود شادی و عیش و سور خود — در غلبات نور خود آه عظیم آیتی

بشنو این خطاب را ساخته شو جواب را — ذره مر آفتاب را گشت حریف و بابتی

ای تبریز محرمت شمس هزار مکرمت — گشته سخن سبوصفت بر یم بی‌نهایتی