دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۷۷

سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی — خاربنان خشک را از گل او طراوتی

جان و دل فسرده را از نظرش گشایشی — سنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی

از گذری که او کند گردد سرد دوزخی — وز نظری که افکند زنده شود ولایتی

مرده ز گور برجهد آید و مستمع شود — گر بت من ز مرده‌ای یاد کند حکایتی

آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنه‌ای — آنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی

آه که در فراق او هر قدمی است آتشی — آه که از هوای او می‌رسدم ملامتی