دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۸۰

ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهری — آتشیی تو آبیی آدمیی تو یا پری

از چه طرف رسیده‌ای وز چه غذا چریده‌ای — سوی فنا چه دیده‌ای سوی فنا چه می‌پری

بیخ مرا چه می‌کنی قصد فنا چه می‌کنی — راه خرد چه می‌زنی پرده خود چه می‌دری

هر حیوان و جانور از عدمند بر حذر — جز تو که رخت خویش را سوی عدم همی‌بری

گرم و شتاب می‌روی مست و خراب می‌روی — گوش به پند کی نهی عشوه خلق کی خوری

از سر کوه این جهان سیل توی روان روان — جانب بحر لامکان از دم من روانتری

باغ و بهار خیره سر کز چه نسیم می‌وزی — سوسن و سرو مست تو تا چه گلی چه عبهری

بانک دفی که صنج او نیست حریف چنبرش — درنرود به گوش ما چون هذیان کافری

موسی عشق تو مرا گفت که لامساس شو — چون نگریزم از همه چون نرمم ز سامری

از همه من گریختم گرچه میان مردمم — چون به میان خاک کان نقده زر جعفری

گر دو هزار بار زر نعره زند که من زرم — تا نرود ز کان برون نیست کسیش مشتری