دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۲۷

بنامیزد نگویم من که تو آنی که هر باری — زهی صورت بدان صورت نمی‌مانی که هر باری

بسوزد دل اگر گویم همان دلدار پیشینی — بسوزد جان اگر گویم همان جانی که هر باری

فلک هم خرقه ازرق بدرد زود تا دامن — اگر تو آستین زان سان برافشانی که هر باری

زهی خلوت زهی شاهی مسلم گشت آگاهی — اگر زان سان من و ما را برون رانی که هر باری

بنال ای بلبل بیخود که سوز دیگر آوردی — بدان دم نامه گل را نمی‌خوانی که هر باری