دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۴۵

مگر مستی نمی‌دانی که چون زنجیر جنبانی — ز مجنونان زندانی جهانی را بشورانی

مگر نشنیده‌ای دستان ز بی‌خویشان و سرمستان — وگر نشنیده‌ای بستان به جان تو که بستانی

تو دانی من نمی‌دانم که چیست این بانگ از جانم — وزین آواز حیرانم زهی پرذوق حیرانی

صلا مستان و بی‌خویشان صلا ای عیش اندیشان — صلا ای آنک می‌دانی که تو خود عین ایشانی