دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۴۷

شدم از دست یک باره ز دست عشق تا دانی — در این مستی اگر جرمی کنم تا رو نگردانی

زهی پیدای ناپیدا پناه امشب و فردا — زهی جانم ز تو شیدا زهی حال پریشانی

ز زلف جعد چون سلسل بشد این حال من مشکل — میان موج خون دل مرا تا چند بنشانی

چو آرم پیش تو زاری بهانه نو برون آری — زهی شنگی و طراری زهی شوخی و پیشانی

زبان داری تو چون سوسن نمایی آب را روغن — چرا بیگانه ای با من چو تو از عین خویشانی

زهی مجلس زهی ساقی زهی مستان زهی باده — زهی عشاق دل داده زهی معشوق روحانی

شراب عشق تو آنگه جهان حسن بر جاگه — جمال روی تو آنگه کند جان کسی جانی

بکرده روح را حق بین خداوندی شمس الدین — ز تبریز نکوآیین به قدرت‌های ربانی