دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۱۳

اقتلونی یا ثقاتی ان فی قتلی حیاتی — و مماتی فی حیاتی و حیاتی فی مماتی

اقتلونی ذاب جسمی قدح القهوة قسمی — هله بشکن قفس ای جان چو طلبکار نجاتی

ز سفر بدر شوی تو چو یقین ماه نوی تو — ز شکست از چه تو تلخی چو همه قند و نباتی

چو تویی یار مرا تو، به از این دار مرا تو — برسان قوت حیاتم که تو یاقوت زکاتی

چو بسی قحط کشیدم بنما دعوت عیدم — که نشد سیر دو چشمم به تره و نان بیاتی

حرکت کن حرکت‌هاست کلید در روزی — مگرت نیست خبر تو که چه زیباحرکاتی

به چنین رخ که تو داری چه کشی ناز سپیده — که نگنجد به صفت در که چه محمودصفاتی

بنه ای ساقی اسعد تو یکی بزم مخلد — که خماری است جهان را ز می و بزم نباتی

به حق بحر کف تو گهر باشرف تو — که به لطف و به گوارش تو به از آب فراتی

مثل ساغر آخر تو خرابی عقولی — که چو تحریمه اول سر ارکان صلاتی

کرمت مست برآید کف چون بحر گشاید — بدهد صدقه نپرسد که تو اهل صدقاتی

به کرم فاتح عقدی به عطا نقده نقدی — برهان منتظران را ز تمنای سباتی

نه در ابروی تو چینی نه در آن خوی تو کینی — به عدو گوید لطفت نه بنینی و بناتی

رسی از ساغر مردان به خیالات مصور — ز ره سینه خرامان کنساء خفرات

و جوار ساقیات و سواق جاریات — تو بگو باقی این را انا فی سکر سقاتی