دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۱۵

بمشو همره مرغان که چنین بی‌پر و بالی — چو نه میری نه وزیری بن سبلت به چه مالی

چو هیاهوی برآری و نبینند سپاهی — بشناسند همه کس که تو طبلی و دوالی

چو خلیفه پسری تو بنه آن طبل ز گردن — بستان خنجر و جوشن که سپهدار جلالی

به خدا صاحب باغی تو ز هر باغ چه دزدی — بفروش از رز خویشت همه انگور حلالی

تو نه آن بدر کمالی که دهی نور و نگیری — بستان نور چو سائل که تو امروز هلالی

هله ای عشق برافشان گهر خویش بر اختر — که همه اختر و ماهند و تو خورشیدمثالی

بده آن دست به دستم مکشان دست که مستم — که شراب است و کباب است و یکی گوشه‌ای خالی

بدوان مست و خرامان به سوی مجلس سلطان — بنگر مجلس عالی که توی مجلس عالی

نه صداعی نه خماری نه غمت ماند نه زاری — عسسی دان غم خود را به در شحنه و والی

عسس و شحنه چه گویند حریفان ملک را — همه در روی درافتند که بس خوب خصالی