دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۲۸

خبری است نورسیده تو مگر خبر نداری — جگر حسود خون شد تو مگر جگر نداری

قمری است رونموده پر نور برگشوده — دل و چشم وام بستان ز کسی اگر نداری

عجب از کمان پنهان شب و روز تیر پران — بسپار جان به تیرش چه کنی سپر نداری

مس هستیت چو موسی نه ز کیمیاش زر شد — چه غم است اگر چو قارون به جوال زر نداری

به درون توست مصری که توی شکرستانش — چه غم است اگر ز بیرون مدد شکر نداری

شده ای غلام صورت به مثال بت پرستان — تو چو یوسفی ولیکن به درون نظر نداری

به خدا جمال خود را چو در آینه ببینی — بت خویش هم تو باشی به کسی گذر نداری

خردا، نه ظالمی تو که ورا چو ماه گویی — ز چه روش ماه گویی تو مگر بصر نداری

سر توست چون چراغی بگرفته شش فتیله — همه شش ز چیست روشن اگر آن شرر نداری

تن توست همچو اشتر که برد به کعبه دل — ز خری به حج نرفتی نه از آنک خر نداری

تو به کعبه گر نرفتی بکشاندت سعادت — مگریز ای فضولی که ز حق عبر نداری