دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۴۲

بت من ز در درآمد به مبارکی و شادی — به مراد دل رسیدم به جهان بی‌مرادی

تو بپرس چون درآمد که برون نرفت هرگز — که درآمد و برون شد صفتی بود جمادی

غلطم مگو که چون شد ز چگونگی برون شد — تو چگونه‌ای ولیکن تو ز بی‌چگونه زادی

چه چگونه بد عدم را چه نشان نهی قدم را — نگر اولین قدم را که تو بس نکو نهادی

همه بیخودی پسندم همه تن چو گل بخندم — به طرب میان ببندم که چنین دری گشادی