دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۵۱

شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی — به میان سرو و سوسن گل خوش عذار باشی

به طرب هزار چندان که بوند عیش مندان — به میان باغ خندان مثل انار باشی

نشوی چو خارهایی که خلند دست و پا را — به مثال نیشکرها که شکرنثار باشی

به مثال آفتابی که شهیر شد به بخشش — به میان پاکبازان به عطا مشار باشی

هله بس که تا شهنشه بگشاید و بگوید — چو خمش کنی نگویی و در انتظار باشی