دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۵۱

زان خاک تو شدم تا بر من گهر بباری — چون موی از آن شدم من تا تو سرم بخاری

زان دست شستم از خود تا دست من تو گیری — زان چون خیال گشتم تا در دلم گذاری

زان روز و شب دریدم در عاشقی گریبان — تا تو ز مشرق دل چون مه سری برآری

زان اشکبار گشتم چون ابر در بهاران — تا نوبهار حسنت بر من کند بهاری

حمال آن امانت کان را فلکت نپذرفت — گشتم به اعتمادی کز لطف توست یاری

شاها به حق آنک بر لوح سینه هر دم — از بهر بت پرستان نوصورتی نگاری

بنمای صورتی را کان لوح درنگنجد — تا بت پرست و بتگر یابند رستگاری