دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۰۶

سیمرغ و کیمیا و مقام قلندری — وصف قلندرست و قلندر از او بری

گویی قلندرم من و این دل پذیر نیست — زیرا که آفریده نباشد قلندری

دام و دم قلندر بی‌چون بود مقیم — خالیست از کفایت و معنی داوری

از خود به خود چه جویی چون سر به سر توی — چون آب در سبویی کلّی ز کلّ پری

از خود به خود سفر کن در راه عاشقی — وین قصه مختصر کن ای دوست یک سری

نی بیم و نی امید نه طاعت نه معصیت — نی بنده نی خدای نه وصف مجاوری

عجزست و قدرتست و خدایی و بندگی — بیرون ز جمله آمد این ره چو بنگری

راه قلندری ز خدایی برون بود — در بندگی نیاید و نه در پیمبری

زینهار تا نلافد هر عاشق از گزاف — کس را نشد مسلم این راه و ره بری