دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۱

زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست — دیوانه شدم بر سر دیوانه قلم نیست

از دور ببینی تو مرا شخص رونده — آن شخص خیالست ولی غیر عدم نیست

پیش آ و عدم شو که عدم معدن جانست — اما نه چنین جان که به جز غصه و غم نیست

من بی‌من و تو بی‌تو درآییم در این جو — زیرا که در این خشک به جز ظلم و ستم نیست

این جوی کند غرقه ولیکن نکشد مرد — کو آب حیاتست و به جز لطف و کرم نیست