دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۲۱۰

این غمزه که می‌زنی ز نوری دگر است — و اندیشه که می‌کنی عبوری دگر است

هرچند دهن زدن ز شیرینی اوست — این دست که می‌زنی ز شوری دگر است