دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۲۳۳

با عشق نشین که گوهر کان تو است — آنکس را جو که تا ابد آن تو است

آنرا بمخوان جان که غم جان تو است — بر خویش حرام کن اگر نان تو است