دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۲۰

دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست — اما دل و معشوق دو باشند خطاست

معشوق بهانه است و معبود خداست — هرکس که دو پنداشت جهود و ترساست