دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۶۲

عشق تو چنین حکیم و استاد چراست — مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست

بر عشق چرا سوزم اگر او خوش نیست — ور عشق خوش است این همه فریاد چراست