دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۶۷

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است — و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است

برخاستن از جان و جهان مشکل نیست — مشکل ز سر کوی تو برخاستن است