دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۳۹۵

کم باد سَری که آن سَران را پا نیست — وان دل که بجان غرقهٔ این سودا نیست

گفتند در این میان نگنجد موئی — من موی شدم از آن مرا گنجانیست